Skip to content Skip to left sidebar Skip to footer
Choose language:

Osnovna škola „Vuk Karadžić“ Petrovo

Osnovna škola „Vuk Karadžić“ PetrovoPrva školska zgrada u Bosanskom Petrovom Selu rađena je 1928. godine. Raspolagala je sa jednom učionicom i stanom za učitelja koji se nalazio u potkrovlju. Školske 1930/31. godine škola počinje sa radom. Prvi učitelji su Ilija Grbić i Vukica Radić. Škola je uz stalno povećanje broja učenika radila sve do početka  Drugog svjetskog rata.
 Školska zgrada se dograđuje 1947. godine. Dragutin Radulović sjeća se 1950. godine kada je doputovao u Petrovo sa suprugom Ljubicom. Tada su samo tri učenika pohađala peti razred i to u Lukavcu. Mnogi prekidaju dalje školovanje zbog nedostatka osmoljetke.
 
 Ubrzo dolazi do formiranja viših razreda tako da je bračni par Radulović, kada je otišao iz ove sredine nakon 15 provedenih godina, ostavio iza sebe stotine svršenih osnovaca. Ljetopis škole počinje se voditi od 1. 9 1968. godine kada na mjesto direktora dolazi Jovo Panić. Izgradnja nove školske zgrade počinje 1954. godine. Sredstva su obezbijedili mještani i tadašnja opština Bosansko Petrovo Selo. Izgrađena škola predstavljala je prvu osmoljetku u opštini i bila je centralna škola za Kakmuž, Porječinu, Miričinu,  Donju i Gornju Orahovicu i Rašljevu.

 Školske 1968/69. godine škola je imala devet učionica od kojih se jedna koristila za izvođenje nastave fizičkog vaspitanja i 416 učenika, dok je u Porječini škola imala dvije učionice u upotrebi i 103 učenika. U tom vremenu škole su imale svoje ambleme. Nada Đurić, koja je predavala likovno, uradila je amblem koga su nosili svi učenici na plavim bluzama. Na njemu su bili pionir i pionirka koji su stajali pred otvorenom knjigom, rudarska jama, ispred nje vagoneti, polje, bjelogorično i crnogorično drvo. Sve je to simbolizovalo prirodne resurse ovoga kraja. Kadrovski problemi su bili veoma izraženi.

 U školskoj 1970/71. godini prodaje se dio školskog zemljišta da bi se izgradila dva jednosobna stana. U istom periodu kakmuška škola se izdvaja u samostalnu. Broj učenika raste tako da u Petrovu i Porječini nastavu pohađa njih 516 što je zahtijevalo veći školski objekat. Pokreću se aktivnosti na zavođenju samodoprinosa kako bi se izgradila nova škola.
 
Sakupljeno je 40 miliona dinara iz sredstava samodoprinosa, a opština Gračanica, preko tadašnjeg predsjednika Mitra Kuzmanovića, nudila je  pomoć od 2,6 miliona. Radnici škole su prihvatili ovaj prijedlog kako bi se postavili temelji nove škole i fiskulturne sale.
 Na zboru građana 12. maja 1972. godine prijedlog se odbacuje jer se smatralo da treba odmah izgraditi kompletan objekat. Akcija tako propada, a sredstva se usmjeravaju u dogradnju zdravstvene stanice. Škola bilježi veoma dobre rezultate u opštinskim takmičenjima. U vrednovanju iz predmetne nastave 1974. godine osvajaju se tri prva i devet drugih mjesta. U ukupnom poretku škola zauzima drugo mjesto.
 
 Na mjesto direktora 10. januara 1977. godine dolazi nastavnik hemije i biologije Miroslav Božić.  Postepeno opada broj učenika i u matičnu školu iste godine upisuje se samo jedno odjeljenje prvog razreda. U Porječini je samo šest učenika. Učenički uspjesi se redaju, izvode se ekskurzije po čitavoj Jugoslaviji, formira se školsko kulturno-umjetničko društvo „Ozrenski partizanski odred“. Broj učenika se i dalje smanjuje i od 1. 1. 1980. godine, nakon provedenog referenduma zaposlenih, saglasnosti mjesne zajednice i opštine Gračanica, OŠ „Veselin Masleša“ prestaje raditi kao samostalna i djeluje kao područna škola u okviru OŠ „Vladimir Rolović“ iz Kakmuža. Ratna dejstva u proljeće 1992. godine značila su i prekid rada škole koja 2. 8. 1992. godine dobija naziv „Vuk Karadžić“. Na mjesto direktora 26. januara 1993. godine izabran je Dušan Đuranović, nastavnik istorije i geografije. Nastava počinje 1. 2. 1993. godine uz velike teškoće jer je jedan broj roditelja iz straha od granata odlučio ostaviti djecu kod kuće. Uz Porječinu školi su priključene i područne škole u Krtovi i Sižju. Škola u Porječini počinje sa radom 9. februara 1993. godine, a osmoljetka u Krtovi nešto kasnije. Zbog blizine ratnih dejstava nastava za učenike iz Sižja odvijala se u kući Dušana Todorovića. Uslovi rada su bili veoma teški. Školski objekat je oštećen, prevoz radnika do područnih škola skoro nemoguć i na posao se išlo pješice. Granate su padale oko škole, ali  nije bilo stradalih.

 Početkom školske 1993/94. godine u Kaluđerici je otvorena područna škola sa 21 učenikom. Ustanovljena je školska slava „Ćirilo i Metodije“  24. maja 1994. godine, a za kuma je izabran Tomo Šešlak. Školska 1994/95. godina počela je loše. U prijepodnevnim časovima 27. septembra izvršeno je veliko granatiranje. Na sreću sva djeca su ostala živa i zdrava. Došlo je  dosta izbjeglih učenika iz Bozuće.

 Polovinom decembra 1994. godine stigla je značajna pomoć djeci Ozrena od djece Beograda u tri kamiona. U pratnji Jove Stjepanovića 22. 12. 1994. godine dvadeset dva učenika putuju u Grčku. Zbog velike muslimanske ofanzive na Ozren, granatiranja škola, poligona i puteva nastava u školskoj 1995/96. godini prekinuta je do 24. 10. 1995. godine. Učenici se vraćaju u školske klupe, ali je škola ponovo oštećena. Međutim, zbijaju se redovi, popravlja se porušeno, a učenika je sve više.

 Zima je hladna, a ogrjev je bilo  teško nabaviti. Važno je samo da djeca pohađaju nastavu u miru. Počinju i prva školska takmičenja. Košarkaška ekipa u Srpskom Brodu zauzima prvo mjesto u dobojskoj regiji. Uz pomoć međunarodnih humanitarnih organizacija IOCC i ECHO 8. 2. 1997. godine počinje rekonstrukcija škole. Istovremeno i  u Porječini se izvode  radovi na rekonstrukciji škole.

 Svi poslovi završeni su 19. 4. 1997. godine i učenici su krenuli u prelijepe učionice. Školska slava Ćirilo i Metodije proslavljena je u obnovljenoj školi, a među brojnim zvanicama našle su se članice Kola srpskih sestara iz Malog Zvornika, Koviljače i Apatina. Početak školske 1997/98. godine obilježen je radovima na adaptaciji kuće Uroša Radića iz Krtove za smještaj četvororazredne škole.
 
 Početkom februara 1998. godine kreću radovi na rekonstrukciji centralnog grijanja, a ujedno se instališe grijanje u srednjoj školi. U isto vrijeme posredstvom Švedskog bataljona stiže prvi računar. Marta 1998. godine konstituisan je novi školski odbor na čelu sa Miroslavom Božićem, Ubrzo je u Brčkom promovisan novi direktor Jovo Stjepanović. Saradnja sa humanitarnom organizacijom „Inicijativa spontane solidarnosti među narodima“ iz Italije, grad Kremona, nastavlja se, čemu poseban doprinos daje Mauricio Furgada. Mnogi učenici putuju u Italiju, posjećuju škole, znamenita mjesta, sklapaju  prijateljstva. Školsku 1998/99. godinu pohađa 357 učenika. Uz pomoć Američke ambasade iz Sarajeva 18. 6. 1999. godine dovršena je fiskulturna sala. Škola u svakom pogledu napreduje, učenici postižu dobre rezultate, ali je problem u stalnom opadanju broja učenika. U 2001. godini Jovo Stjepanović se iz zdravstvenih razloga povlači sa mjesta direktora, a njegovu ulogu preuzima Dušan Đuranović. Poslije njega na mjesto direktora škole dolazi Nenad Katanić.

 Danas škola ima nastavno osoblje koje predano radi na vaspitanju i obrazovanju mlade generacije. Opremljena je modernim namještajem, fiskulturnom salom i kabinetima od kojih se posebno ističe informatički.
Naša krsna slava – sceti Ćirilo i MetodijeU jednoj od crkvenih pesama o pohvali svete braće Ćirila i Metodija koja je otpevana na ovom večernjem molitvenom skupu, crkveni pesnik ispoljava čitavo oduševljenje pobožnosti sa nekoliko reči: „Sa kakvim pohvalnim vencima da ovenčamo bogomudre učitelje, koji svetlošću Jevanđelja prosvetiše slovenske narode, koji su se nalazili u tami neznanja i senci smrtnoj.“ Crkveni pesnik izražava oduševljenje cele Crkve koje stvara sjajni lik tih predivnih Božjih ljudi i prosvetitelja slovenskih i ne zna kakvim bi pesmama dostojnije i zaslužnije pohvalio uspomenu, podvig i delo njihovo. I stvarno, čovek je slab da ispeva dostojno slavoslovlje njihovom podvigu u veri i svetosti, služeći Bogu i ljudima predanom i požrtvovnom ljubavlju po primeru velikog Pastira naših duša Isusa Hrista i svih Njegovih izabranih učenika. Čovek je slab da rečima izrazi njihovo veliko delo koje oni započeše, a ono se mnogostruko oplodi i oplođava, jer oni sa savršenom predanošću unesoše u njega svoj duh, koji pomoću Duha Božjeg postade životvorna sila u brazdama narodne duše, da bi se i ovde ispunile reči Isusove: „Ako zrno pšenično padnuvši na zemlju ne umre, ono jedno ostane; ako li umre mnogo roda rodi“ (Jov. 12, 24).
 
Sveta braća Kirilo i Metodije, kao prosvetitelji slovenskih naroda, toliko su prijatni Bogu i veliki pred ljudima, koliko i apostoli Hristovi; zbog toga ih sveta Crkva molitveno ističe kao ravnoapostolne. Slovenske narode oni su pro svetili svetlošću Jevanđelja. I tako, oni narodi koji su sedeli u tami duhovnog neznanja, gde su dugo čeznuli, bili su obasjani svetlošću Božanske nauke. Eto otkuda dolazi oduševljenje pobožnom srcu pred delom svete braće, eto otkuda dolazi molitveno poklonjenje pred njihovom svetošću! Zasijala je neugasiva svetlost Hristove nauke po celom slovenskom prostranstvu i nastade dan nove duhovne istorijske sudbine za slovenske narode. Jer je mnogoboštvo bilo mrak neznanja i iz toga mraka sveta braća su izvela slovenske narode u predele duhovnog znanja i načinila ih narodima sposobnim za kulturni i državni život.
 
Mrak neznanja, religioznog, moralnog, društvenog neznanja, mrak bez prosvećenosti jeste senka smrti. To se vidi u sudbini svih ljudi i naroda. Oni ljudi koji ne napuštaju mračan život ostaju neplodni, kako za sebe, tako i za druge. Oni odlaze iz ovoga sveta ne dodavši bilo kakav dobar doprinos zajedničkom životu, te da na taj način ukrase sebe velikom čašću saradnika u Božjem svetu. I narodi, koji su stajali po strani života i koje nije obasjala svetlost, raspadali su se i polako nestajali. Tamo, u mraku neznanja, propadaju stvaralačke sile i postaju neplodne.
 
Ali, eto, sveta braća Ćirilo i Metodije, prosvećujući ogromni svet Slovena svetlošću Hristove nauke, izvedoše taj okean ljudi iz senke smrti i načiniše ih živim svetom pro svećenih i kulturnih naroda. Snažno se podižu talasi prosvete i duhovnih težnji na beskrajnom okeanu Slovena u toku mnogih vekova. Visoko se izdižu vrhovi silnih talasa duha, pokretani dubinom okeana, koji se uzburkava pomoću reči Hristove i blagolatnih sila Duha Božjega. Vekovima huči okean slovenstva i ispunjuje ga harmonijom vere, pobožnosti i kulturnim uzdizanjima celokupne istorije čovečanstva.
 
U istoj molitvenoj pesmi, koja je ove večeri prozvučala svodovima Božjega hrama, kaže se dalje da je i naš narod kao divlja maslina bio od strane svete Braće presađen na oplemenjeni koren Pravoslavlja. Vidite li kako se sa malo reči opisuje neoboriva istorijska istina da je naš narod, kroz hrišćanstvo bio oblagorođen i duhovno preporođen, da bi rodio blage plodove prosvete i vrline. Naš je narod imao duhovne moći, imao je stvaralačke sposobnosti koje mu je Bog u dušu usadio. Ali da iste ne bi izbujale u loše plodove, potrebno je bilo da narod bude presađen na zdravi koren hrišćanstva, te da tako donese blage plodove vere i duhovne kulture, duhovnog i moralnog života. Kroz hrišćanstvo je ovaploćena duša našeg naroda. Da bi bila zdrava u stvaralačkom smislu i da bi se uzdigao celokupni narodni život. Tako je naš narod zabeležio neobičan napredak i dao značajan doprinos za napredak celokupnog slovenstva. Istorija je svetlim slovima zabeležila zasluge svete braće Ćirila i Metodija, kako za naš narod tako i za sve slovenske narode. Sveta Braća, pokretani težnjama vere, kao verne sluge Božanskog Prosvetitelja Isusa Hrista, predali su se podvigu i bdenju da bi pronašli slovensku azbuku, pomoću koje bi jevanđeljska istina bila objavljena slovenskim narodima. Oni su preveli s grčkog na slovenski jezik sveštene i crkvene knjige, da tako jevanđeljska prosveta prodre duboko u nedra naroda i da ga preporodi za nov život. Stvorio se početak blagodatno prosvećene crkvenosti, pomoću koje je kao s jakim tvrđavama bila čvrsto zaštićena, kako jevanđeljska vera, tako i nacionalna sudbina našega naroda. U pravoslavnom slovenskom svetu podignute su crkve, koje su bile svetionici u ogromnom i nerukotvornom domu tih naroda. I tako, pored ostalih slovenskih naroda, i naš je narod čvrsto stupio na put jedne bolje sudbine koju prati blagoslov Božji.
Dakle, molimo se Bogu, prizivajući pomoć svete braće Ćirila i Metodija, kako nam na nebu ne bi bila oskudna milost Božja, da se među nama i oko nas osvežava put Gospodnji i da ceo svet bude blagosloven bogopoznanjem, mirom i blagoslovom. Amin!
 
Kiril, Patrijarh bugarski
Tekst preuzet iz knjige:
“PUT GOSPODNJI”
Niš, 1970.